Dioptricus 

Ik ben dioptricus. En zodoende dioptrikaal kleinkunstenaar. Bij een dioptricus is het bewustzijn relatief sterk ontwikkeld. Dit heeft na- en voordelen. Maar eerst over de oorzaak. Het bewustzijn moet zich van jongs af sterk inspannen, waneer bepaalde onbewuste hersenprocessen buiten de neurotypische (lees: normale) bandbreedte vallen. Geen luxe dus, maar pure compensatie. Een evolutionair experiment? Mischien, maar wel riskant. Een te sterke afwijking in het onbewuste frustreert een normaal leven en kan de drager binnen een medisch spectrum brengen. Denk bijvoorbeeld aan het autismespectrum.

 

Persoonlijke ontwikkeling

Maar door de sterke psychosociale standaard in onze maatschappij worden naar mijn idee onnodig veel mensen, van jong tot oud, naar diverse medische spectra gerangeerd. En soms is rangeren ook uitrangeren. Meer aandacht voor de ontwikkelingsrichting van onbewuste en bewuste hersenprocessen, met hun specifieke interacties en balans, is dan ook broodnodig. Voor de goede orde: dit alles volgens de hypothese DIOP (Differente Informatie van de Onbewuste Processen). Deze door een ervaringsdeskundige ontwikkelde hypothese krijgt weinig wetenschappelijke aandacht. Maar praktische aandacht van onderop is vaak een minstens zo nuttig alternatief.

 

Ervaringsdeskundige

Wat mijn Coming Out in ruimere kring betreft: die ervaringsdeskundige ben ik. Een lichte diagnose in het autismespectrum had ik nodig om mijzelf echt te leren kennen. En om te snappen dat ik geen stoornis onder de leden heb, maar beschik over een specifiek, schaars en goed inzetbaar brein. Lastiger is dat mijn brein ook sociaal-maatschappelijk niet aan de norm beantwoordt. Ik ben 'functioneel sociaal'; wat 'koetjes en kalfjes' zijn, heb ik al doende geleerd. En naast mijn leesbril gebruik ik een 'leefbril'. Zo noem ik mijn dagelijkse dosis ssri-remmer. In mijn geval geslaagd maatwerk; het maakt mijn leven een stuk gemakkelijker.

 

Hypothese DIOP

Geen mens is gelijk; dat geldt ook voor dioptrici, wat trouwens nog niet een gangbare term is. Herken je iets in mijn verhaal? Dan nog blijft het maatwerk. Veel lezen over de menselijke psyche hielp mij verder. Mijn hypothese DIOP is dan ook goed gefundeerd. De onderbouwing ligt vast in de uitgave 'Autisme en de psyche van het onbewuste' (2009), dat ik heb onder het pseudoniem Rik Hogenakker heb geschreven. Ik overweeg een korte heruitgave, met daarin een update over 'de dioptricus'. Op LinkedIn hoop ik binnenkort een vouwblad te plaatsen voor wie geïnteresseerd is.

 

 Onbewust half werk

Tot slot: het tasten in de mist is voorbij. Een medisch ommetje heeft mij geholpen in te zien dat ik gezond ben, maar anders. En daar is nu een naam voor. Ik ben dioptricus. Misschien maakt deze benaming op termijn minder medische zijpaadjes nodig. Waarom de naam dioptricus? Dioptrica is de leer van de lichtbreking. Waar veel anderen wit licht zien, zie ik eerder een kleurenspectrum. In klare taal: mijn onbewuste levert vaak halfproducten. Dus is er in mijn geval meer bewuste nazorg nodig. Lastig en leuk tegelijk. Boeiend zeker.