Lijf en brein

Zelf wil ik altijd weten wie er achter een geschrift zit. Niet alleen de naam, maar ook hoe zij of hij in elkaar steekt. Welnu. Ik, RIeks van der Es, wonend te Drachten, denk; dus besta ik. En wel in hoofdzaak uit lijf en brein. Het lijf dateert van 1952, naoorlogs dus. Noordelijk en dus aardig aan de lengte, maar wel op de terugweg, aarzelend tussen 1.88 en 1.87 meter. Het gewicht is van rond de 85 kilo structureel teruggebracht naar 75 kilo, vanwege diabetische genen. En ik heb het elders al gemeld: mijn brein is dioptrisch. Alles werkt nog aardig, met hier een piep (oren) en daar een kraak (gewrichten). Dat is per saldo heel mooi, want sinds 2018 genieten lijf en ik van de pensioengerechtigde leeftijd.

Ex-werkgever

Dat ook kantoren niet alles zijn, bleek al snel. Klachten die kwamen door een matig binnenklimaat, verdwenen in het vrije leven als sneeuw voor de zon. Zelfs de halverwege mijn loopbaan opgelopen rsi-klachten zijn aardig onder controle, maar wel dagelijks blijven oefenen. Het zijn de minimale fracturen die ik heb overgehouden van 40 jaar buffelen bij één en dezelfde werkgever. Zolang bij dezelfde baas, eerst onder de naam Grontmij en op de valreep nog enkele jaren Sweco, dat zegt wel iets over deze werkgever. Los daarvan: mijn werk heeft mij mede gevormd tot wie ik ben. Ik heb in mijzelf kwaliteiten zien groeien, waarvan ik niet wist dat ik ze had.

Delen

Over delen gesproken: dit lijf is en wordt gedeeld. De eredivisie haal ik niet meer. Maar lijf en ik blijven in kleine kring spontaan inzetbaar voor helpend denk-, klus- en sjouwwerk. Waarom slechts in kleine kring? De kring waarvoor ik met liefde medeverantwoordelijkheid draag, is nu eenmaal klein. Daarbuiten kies ik mijn eigen vormen van delen: vormen die bij mij passen en die niet alleen in kleine kring, maar misschien ook maatschappelijk zoden aan de dijk zetten. En na dit leven mogen ze mij demonteren en mijn organen delen met mensen die ze kunnen gebruiken; ik ben orgaandonor.

Verlies

Op 14 februari 2026 overleed mijn partner in liefde, gezin, ouderschap, huishouding en toekomstplannen. Het gemis wordt verzacht doordat er een flinke dosis van haar in mij is achtergebleven. Daarom hoort zij ook thuis in dit hoofdstuk over mijzelf. Wat wij samen voor ogen hadden, heb ik nog steeds voor ogen. De tijd is nu, om onze afspraak blijvend verder in te vullen. Doorgaan, op mijn manier, met respect voor wat we samen hebben opgebouwd. Daarbij hoort het verder blijven delen en versterken van nonpolipar, onder andere via de (nog op te richten) stichting Ademodus. Waarvan akte, met hierna een hoopvol baken om koers te houden.

houvast

herinneringen
inspireren de toekomst
streven gaat sterven voorbij
uit onze dromen is hoop geboren
oude sporen zetten de koers
de route wordt verkend
de reis is het doel