Het draait bij  nonpolipar om delen, beter gezegd om 'delen met'.  Des te meer er gedeeld wordt, des te minder plaats is er voor strijd. Delen en  strijden staan lijnrecht tegenover elkaar.  Bij delen zijn er twee winnaars, bij strijden hooguit een. Een harde voorwaarde voor het delen is, dat de delers het vooraf met elkaar eens zijn.  En natuurlijk mag het delen niet botsen met wat al gedeeld wordt.  Delen lijkt simpel, maar is het niet altijd.  Zoals gezegd: het mag niet conflicteren. En dat maakt het lastig. Twee inbrekers die samen de buit delen, botsen met de democratisch gedeelde afspraak dat inbreken niet mag. Bij dit alles ziet nonpolipar, dat er in onze politieke cultuur veel onderlinge strijd zit. Nonpolipar werkt daarom aan meer bereidheid om te delen. 

Nu wordt het persoonlijk. De niet politieke partij maakt daarom plaats voor de  niet politieke persoon: de nonpoliper.  En als nonpoliper denk ik:  hoe meer ik mijzelf ben, hoe meer ik heb om te delen. Maar wanneer ben ik mijzelf? Het antwoord kan ik niet geven; ik kan het hooguit benaderen. Als ik in vrijheid kan kiezen  en kan invullen hoe, wanneer en met wie  ik deel, dan  ben ik heel dicht bij mijzelf. Dat invloeden van buiten daaraan mee boetseren, is even logisch als onmisbaar.

Is vrijheid van keuze het enige dat nodig is? Nee, want dan kan het gemakkelijk ontaarden in domweg delen. En wie deelt zonder erbij na te denken, loopt het risico van strijdigheid en van strijd. Nonpolipar gaat daarom uit van doordacht delen. Dat is tegelijk ook een grote stap naar duurzaam delen: een ander vertrekpunt van nonpolipar. Het delen in het hier en nu mag niet ten koste gaan van het delen op andere plaatsen en in andere tijden. Daarbij spelen helaas veel onzekerheden, wat van het delen een nogal dynamisch gebeuren maakt.  Daarmee hebben we de drietrapsraket op orde; nonpolipar staat voor doordacht, duurzaam en dynamisch delen.